15 - امام عليه السلام هنگام برخورد به دشمن و آمادگى بجنگ ( با خداوند مناجات و راز و نياز نموده و از او يارى خواسته چنين ) مى گفت : 1 خدايا بسوى تو دلها ( ى ما ) گشوده گشته ، و گردنها ( مان ) كشيده شده ، و چشمها ( مان ) باز مانده ، و پاها ( مان ) به راه افتاده ، و بدنها ( مان ) نزار گرديده است ( از غير تو چشم پوشيده و در اطاعت و بندگيت از همه چيز گذشته‌ايم ، پس ما را يارى فرما تا رضاء و خوشنودى ترا بدست آوريم ) . 2 خدايا ( با رفتن پيغمبرت از بين ما ) دشمنى پنهان آشكار گشت ، و ديگهاى كينه‌ها به جوش آمد . 3 خدايا از نبودن پيغمبرمان و بسيارى دشمنان و پراكندگى خواهشها و انديشه‌هامان به تو شكايت مى كنيم ( رنجش خود را از اين مردم به تو اظهار مى نماييم تا آنان را بكيفر رسانى ، پس از اينرو از تو درخواست مى كنيم آنچه را كه حضرت شعيب بر اثر بد رفتارى امّت از تو درخواست نمود و گفت « در قرآن كريم س 7 ى 89 است » : رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحِينَ يعنى ) پروردگار ما بين ما و دشمنانمان بحقّ حكم فرما ( حقّ و راستى را بين ما نمايان ساز تا ايشان بفهمند كدام يك بر حقّ مى باشيم ) و تو بهترين حكم كنندگان هستى ( كه حقّ را نمايان مى سازى ) .